Image: 

روندهای پیش‌روی آموزش عالی در سال 86 و 87
دكتر هادی خانیكی*
دانشگاه‌های ایران سال 1386 را با بیم‌ها و نگرانی‌هایی پشت‌سر نهادند كه رهایی از آنها در سال 1378 نیز بعید به نظر می‌رسد؛ میزان اهمیت و اولویت "توسعه علمی"، "استقلال دانشگاه"، "آزادی علمی"، "حریم نقد و حقوق استادان و دانشجویان منتقد" و "كیفیت آموزش و پژوهش در دانشگاه‌ها" پنج عنوانی هستند كه می‌توان ذیل آنها نه تنها به مسایل حاد و روزمره دانشگاه در سال 1386، بلكه به داشته‌ها و نداشته‌های تاریخی و از آن مهم‌تر به بیم‌ها و امیدهایی برای آینده پرداخت.

Image: 

جعفر توفیقی *
اصولاً آینده هر سازمان و نهاد به اندیشه‌ها و برنامه‌های امروز مدیران و رهبران آن سازمان وابسته است. به عبارت دیگر، اگر سوال این باشد كه دانشگاه‌ها در سال‌های آتی دچار چه تغییرات و دگرگونی‌هایی می‌شوند، طبیعتاً باید سیاست‌هایی كه امروز در مورد این نهاد به اجرا گذاشته می‌شود، مورد نقد و بررسی قرار گیرد. از این‌رو اجازه دهید در چند مورد سیاست‌های جاری در مورد دانشگاه‌ها را مورد ارزیابی قرار دهیم تا از این طریق آینده دانشگاه قابل پیش‌بینی باشد.

Image: 

محمد هاشمی
دانشگاه در سال 86 روزهای خوشی را پشت‌سر نگذاشت و شاید نگاهی دقیق‌تر به آمار بازداشت فعالان دانشجویی، كمیته‌های انظباطی، اخراج اساتید و ... شاهدی خوب برای این مدعا باشد. اما همه اینها به علت نگاه و باورهای مدیران آموزش عالی دولت نهم امری قابل پیش‌بینی بود و می‌‍شد حدس‌ زد كه چنین روزهایی برای دانشگاه در پی خواهد آمد. عدم ارائه روندی منطقی و قابل قبول از سوی مدیران از یك‌سو و عدم سیاست‌گذاری مناسب برای دستگاه‌ها و سازمان‌ها، قبل از سال جدید از سوی دیگر، پیش‌بینی آنچه در سال آینده برای دانشجویان و دانشگاه رقم خواهد خورد را سخت می‌كند؛ اما همانطور كه ذكر شد با دركی مقطعی از باورهای مدیران و رؤسای دانشگاه‌ها در دو سال اخیر می‌توان تا حدودی آن‌چه را كه در وزارت علوم و دانشگاه‌های متبوعش در آخرین سال حضور دولت نهم خواهد گذشت، با حدس و گمان پیش‌بینی كرد.

Image: 

ساناز بداشتی

Image: 

جنبش سرخوردگان
مریم شبانی
«وقتی به دفتر تحكیم به عنوان یكه‌تار جنبش دانشجویی نگاه می‌كنم، دچار سرخوردگی می‌شوم.» این جملات را حاتم قادری در آغازین روزهای سال 85 و در توصیف عملكرد دانشجویان سیاسی انجمن‌های اسلامی به زبان آورد. انتقاد آن روز حاتم قادری اما رنجشی را به همراه نیاورد؛ چه آنكه دانشجویان سیاسی در یك سال گذشته خموشی و خمودگی را اصلی‌ترین چاشنی فعالیت‌های دانشجویی خود ساختند و برخلاف رسم مألوف سال‌های گذشته، ماه‌های اخیر را در غیاب طرح و برنامه عملیاتی سالانه، گذراندند.