Image: 

دانشگاه تهران تاكنون 31 رئیس را به خود دیده است. این دانشگاه از سال 1313 تاسیس شده و در سال‌های اولیه شروع به كار خود، وزیر فرهنگ ریاست آن را برعهده داشت. اما در سال 1321 با تلاش‌های دكتر علی‌اكبر سیاسی ریاست دانشگاه تهران استقلال خود را بازیافت و بنا شد كه شورای دانشگاه رئیس را انتخاب كند. دانشگاه تهران هم رئیس محبوب به خود دیده و هم رئیس مورد غضب دانشجویان. علی‌اكبر سیاسی را می‌توان یكی از محبوب‌ترین روسای دانشگاه تهران دانست. احتمالا سریال دكتر قریب را دیده‌اید كه در قسمت‌هایی از آن دكتر سیاسی در برابر فشارها برای اخراج 12 استاد معترض به قرارداد كنسرسیوم نفتی به سختی در مقابل شاه مقاومت می‌كند. او همان‌طور كه از استادان مسلمان و مذهبی دانشگاه در برابر فشارهای خارج از دانشگاه دفاع می‌كرد، از دانشجویان توده‌ای نیز به حمایت برمی‌خاست.

Image: 

سيد احمد معتمدي
امروزه ارتباط صنعت و دانشگاه موضوع حل شده‌ای برای همه كشورها اعم از صنعتی و یا نیمه صنعتی نیست. زیرا هنوز راه‌های بسیاری برای ارتباط این دو نهاد وجود دارد كه اهداف را دست یافتنی‌تر می‌كند. از این رو، حكومت‌ها به فراخور، این موضوع را مد نظر قرار داده و ار جهات مختلف بدان توجه داشته‌اند تا از راه آموزش به تولید فن‌آوری دست پیدا كنند. چرا كه هدف از سرمایه‌گذاری در آموزش ارتقای دانش عمومی جامعه و رفع نیازهای كشور است. اگر چه در بعد اول هدف اصلی علوم انسانی است اما هدف، غایی رفع نیازهای اساسی كشور خواهد بود كه باید مورد توجه قرار گیردو برآورد كردن آن هدف همواره، از دید برنامه‌ریزان كشور ما دور نمانده است،

Image: 

مقدمه
این بیانیه به عنوان گزارش جمعی از اعضای هیات علمی از وضعیت كنونی دانشگاه‌ها و پاره‌ای نگرانی‌ها در مورد بی‌توجهی به گسترش زمینه‌های فرهنگی و ساختاری توسعه علمی كشور و عدم‌پایبندی به قانون برنامه چهارم درخصوص استقرار «توسعه مبتنی بر دانایی»، به دانشگاهیان و مردم فرهیخته ایران تقدیم می‌شود. این بیانیه همچنین هشداری است به مسوولان در مورد گسترش سطحی‌نگری و نگاه غیر‌نظام‌مند، و اتخاذ روش‌های تبلیغاتی در ارائه آمار و اطلاعات علمی، و تمركزگرایی از طریق نادیده گرفتن ضرورت‌هایی چون ارتقای كیفیت آموزشی و پژوهشی، افزایش مشاركت دانشگاهیان، تقویت ارزش‌های حرفه‌ای و علمی. این نوشتار همچنین بیانگر دغدغه‌هایی است در مورد عدم‌رعایت حریم و استقلال علمی دانشگاه، كاهش منزلت دانش و دانشمندان و برخوردهای بعضا امنیتی كه آرامش فكری و ذهنی دانشگاهیان را با مخاطره مواجه ساخته است.

متين غفاريان
گذشته يك كشور بيگانه است، آنجا كارها را به شيوه ديگري انجام مي‌دهند. ل.پ.هارتلي،ميانجي

Image: 

درباره دانشگاه ایرانی چه می‌توان گفت؟ به‌خصوص این روزها كه سخن بسیار درباب تولید علم گفته می‌شود و متولی و نهاد تولید علم در ایران دانشگاه است. حدیث ما مثل فیلسوفانی شده است كه ملای رومی به كنایه می‌گفت هرچه می‌دوند دورتر می‌شوند. گویی از هر چه دورتریم بیشتر می‌گوییم. یا همان‌طور كه برمن در توضیح مدرنیسم توسعه‌نیافتگی گفته است از چیزی سخن می‌گوییم كه اتفاق نمی‌افتد. یا بدتر از آن، چیزی می‌گوییم و به عكس آن می‌رسیم. مانند سال‌های ابتدایی انقلاب كه سخن از بومی‌كردن علوم می‌رفت و بازار علم اسلامی گرم بود اما در نهایت تصمیم بر آن شد كه برای رفع كمبود منابع، نهضت ترجمه‌ای دوباره راه بیندازیم و مركز نشر دانشگاهی تاسیس كنیم.

سعيد اركان‌زاده يزدي

حضور دختران در دانشگاه‌‌ها هميشه دغدغه ذهني گروهي از متوليان فرهنگي كشور بوده است. آنها طوري رفتار مي‌كنند و سخن مي‌گويند كه گويي همه مشكلات اخلاقي دانشگاه‌ها از وجود دختران در دانشگاه ناشي شده است؛ براي اين مسوولان فرهنگي با هم بودن پسران در كنار هم اصلاً نگراني‌اي ايجاد نمي‌كند اما به محض اينكه يك دختر دانشجو در كنار اين پسران قرار گرفت، دقت مي‌كنند و قوانين و بخشنامه‌هاي سفت و سخت مي‌نويسند، تا اخلاق بر باد نرود. آنها به گونه‌اي عمل مي‌كنند كه گويي دختران بر باد دهنده اخلاقند.

Image: 

دكتر احمد صدری٭
فرهنگ دانشگاهی ایران در کف شیر نر خونخواره «عدم امانت علمی» گرفتار است ولی ناامید نشویم که تسلیم و رضا تنها چاره ما نیست. چاره جدی‌گرفتن بیماری و یافتن مداوای اساسی است نه حمله به علایم مرض. البته نخست باید عمق فاجعه را وجدان کنیم، که با دو رسوایی اخیر دکترای مجعول وزیر مملکت و مقاله علمی «ببر و بچسبان» مدرس دانشگاهی که کارش تربیت مدرس دانشگاه است نباید کار سختی باشد. بدتر از وزیر جاعل مدرك، مدافعان اویند که به‌جای سرافکندگی در کنج اعتذار آب را گل‌آلود و شهر را شلوغ کرده و برای دستمال یک مدرک مجعول می‌خواهند قیصریه همه مدرک‌داران را به آتش بکشند. آنان که رایت اخلاق و معنویت را در مجامع مختلف موعظه می‌کنند بدانند که توجیه و تبرئه این نادرستی‌ها در این سطح از نظرها پنهان نیست و دور نیست که از عطار پرگو بپرسند که این مشک چرا خود نمی‌بوید؟